«...άλλοι ανέβηκαν Γολγοθά ξανά και ξανά κι είχαν πάντα το κεφάλι ψηλά…»
Της Χριστιάννας Λούπα
www.palmografos.com
Ο παππούς μου καταγόταν από τη Μαγνησία της Μικράς Ασίας κι είχε άλλα έντεκα αδέρφια. Ο πατέρας του είχε κτήματα κι επιθυμούσε και τα παιδιά του να ασχοληθούν με τη γη και τη διαχείριση της περιουσίας. Ο παππούς όμως λάτρευε τα Γράμματα κι είχε βάλει σκοπό της ζωής του να μορφωθεί, με αποτέλεσμα πατέρας και γιός να έρθουν σε ρήξη και ο τελευταίος να εγκαταλείψει την πατρική εστία, προκειμένου να πραγματοποιήσει το όνειρό του.
Πηγαίνει στη Σμύρνη όπου θα περάσει δύσκολα χρόνια παλεύοντας ολομόναχος να τα βγάλει πέρα και να...
Απέφευγα για λόγους προσωπικής ευαισθησίας (έχουμε κι εμείς βέβαια τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα μας!) ν' αναφερθώ στο περιβόητο θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων. Ήμουν εξήμισυ ετών όταν ανήμερα σχεδόν του Αγίου Νικολάου του 1943 οι Γερμανοί πηγαίνανε για σκοτωμό τ' αδέρφια του πατέρα μου. Η μάνα μου λέει πως με κρατούσε από το χέρι. Πέρασε το αυτοκίνητο με τους μελλοθάνατους από μπροστά μας, ο μικρός θείος μου που ήταν δεν ήταν 30 ετών, σήκωσε το χέρι και μας χαιρέτισε μ' ένα πικρό χαμόγελο.